Home

We pakken de koelbox uit de auto en lopen naar de Botanical Gardens in Kaapstad. We ploffen neer direct naast Table Mountain en spreiden al het lekkers uit over de handdoek die als picknickkleed dient. Als je met Afrikanen ergens heen gaat heb je in elk geval nooit een te kort aan lekker eten. Lekkere kip in verse chilisaus, koekjes, chips, cooksisters (Afrikaanse, veel te zoete, delicatesse), allerlei soorten pizzabroodjes en natuurlijk kan de wijn ook niet ontbreken. Het summersunsetconcert begint. Ik geniet van de Afrikaanse jazzy muziek en kijk uit over heel Kaapstad waar de zon langzaam ondergaat. Duizenden lampjes beginnen te schitteren in het laatste zonlicht, terwijl de menigte begint te dansen.

Jorrin en ik stappen het vliegtuig uit. Zo! Nu eerst maar eens een autootje proberen te regelen. We zien wel tien verschillende verhuurbedrijven. Na wat prijsvergelijkingen te hebben gedaan krijgen we onze knalgele kia picanto mee.

Rechts of links? Wat zei hij nou ook alweer? We zijn het parkeerterrein nog niet af en we weten al niet meer welke kant we op moeten. Links dan maar, vertrouwen op de tomtom.. Richtingaanwijzer aan naar links, oo nee dat zijn de ruitenwissers. TOEEET TOEEET! Er komt iemand achter ons aangereden, raampje open. ‘Where are you going?’ vraagt hij, ‘Follow me!’. Hij rijdt ons naar de goede kruising toe vanaf waar de N2 op kunnen… Een goed begin is het halve werk ;).

Ik loop voor de laatste keer naar Daycare 3, mijn lievelingsklasje. Het zijn de oudste kinderen voor ze echt naar school gaan en krijgen volledig in het Engels les in plaats van Zulu. Vandaag is de laatste dag voor de vakantie. We gaan paaskaarten maken!! Met een kartonnen ei maken ze allemaal de vorm op een kaart, inkleuren en met lintjes en stickertjes versieren. Tijdens het knutselen realiseer ik me nog een keer dat de laatste dag is aangebroken. Morgenvroeg om zes uur vertrekken we van het project. Ik probeer het sommige kinderen uit te leggen en ze allemaal nog even een extra dikke knuffel te geven om ze daarna mee naar het theater te nemen. Ik wil ze graag het filmpje laten zien dat ik heb gemaakt. Een filmpje met allerlei foto’s van de zwemlessen met een gezellig disney muziekje eronder. Van de muziek hoor ik alleen niks, ik hoor ze alleen maar enthousiast namen roepen van de kinderen die op de foto’s staan.

'Goodmorning!’ roep ik zachtjes terwijl ik de kamer van Hello en Lookme binnenloop. Ik kijk naar Hello en zodra hij mij ziet lichten zijn ogen op en begint hij te lachen. Wat een mooi begin van mijn dag..

Hello is een van de kinderen die nog niet gesponsord wordt. Het sponsor a child programme is een manier om kinderen van Mother of Peace individueel te sponsoren voor allerlei dingen die ze nodig hebben. Bijvoorbeeld medische kosten, psychologen, salarissen van de huismoeders, spraaklessen en nog veel meer. Kortom allerlei dingen die de kinderen hier nodig hebben. Dit is voor Mother of Peace ontzettend belangrijk en maandelijks hebben ze een te kort van zesduizend euro aan deze kosten. Daarom heb ik besloten 35% van het opgehaalde donatiegeld te besteden aan Sponsor a Child. Ik heb daarbij gekozen om Hello te sponsoren. Allereerst omdat hij nog niet gesponsord wordt en ten tweede omdat hij mijn hart heeft gestolen met zijn lieve lach en ondeugende oogjes.

‘You are kidding, right?’ Vraag ik onze gids. Hij lacht, ‘ik meen het!’ Hij laat zijn handen zien en er zitten gewoon tien vingers aan. En zo op het eerste gezicht missen er ook geen andere ledenmaten. We kijken naar het omheinde stuk gras met een vijvertje, vol krokodillen! En midden in ‘the pit full of crocodiles’ staat een tafeltje. Daar mogen we die middag lunchen, midden tussen de krokodillen. Tenminste, als we durven.. The Fear Factor Challenge!

De lijst van de memorybooks is klaar. We hebben een hele hoop spinnenwebben, pissebedden en andere beestjes getrotseerd. Maar we kunnen beginnen met het aanmaken van memorybooks voor de kinderen die er nog geen hebben. Alle andere memorybooks liggen uitgesorteerd per huisje op het bureau. Sommige memorybooks bevatten alleen nog maar een naam. Andere kinderen hebben al verschillende herinneringen in hun boek zitten, zoals brieven, tekeningen en foto’s. Hierdoor kunnen ze bij het verlaten van Mother of Peace iets tastbaars mee nemen, iets persoonlijks, een mooie herinnering..

We halen de nieuwe vrijwilligsters op bij het hostel, Blue Sky Mine. Het voelt als gister dat ik hier zelf was en vol spanning op weg naar het project ging. We rijden langs het strand en gaan richting de brug, een brug vol hobbels en gaten. Willy stopt de auto vlak voor de brug naast de boerderij. ‘This is where you can buy your meat’ vertelt Willy de nieuwe vrijwilligster. ‘You can choose which animal you want and than you have to slaughter it yourselves’. Willy kijkt naar de grote ogen van de nieuwe vrijwilligsters en lacht.. deze grap werkt altijd wel bij iemand!

Ik probeer het nog een keer, ik pak het jongetje van de kant. Hij klemt zijn armpjes ontzettend stevig om mijn nek en laat me niet los. Maar we zijn wel in het water. De meeste andere kinderen zwemmen al met plankjes van de ene naar de andere kant van het zwembad. Maar er zijn er twee die het water nog niet in durven. Ik loop en spring een beetje door het water in de hoop dat hij aan het water kan wennen. Langzaam maar zeker probeer ik zijn armpjes los te maken van mijn nek, maar zodra ik zijn arm loslaat zit hij meteen weer aan mijn nek geplakt. Ik probeer het nog een keer. Ik houd hem stevig vast, maar dit keer bij zijn buik zodat hij alleen mijn armen kan pakken. Eerst kijkt hij heel bang, maar zodra ik wat rondjes begin te springen verschijnt er toch een lach op zijn gezicht.

Het is iets voor zeven en het begint net donker te worden. Het stelt me een beetje gerust dat we in de auto stappen bij een agent die al 22 jaar in regio Durban werkt. Maar het blijft erg spannend om ’s avonds door de arme wijken van Durban te rijden. Durban, de op Johannesburg na, crimineelste stad van Zuid-Afrika.

Tussen een en twee worden we opgehaald voor onze trip naar Lesotho en Drakensberg. Het is al twee uur geweest en nog steeds geen busje te zien. ‘African time’ zeggen Jorrin en ik tegen elkaar voor de zoveelste keer de afgelopen weken. We pakken nog maar wat te drinken en genieten van het zonnetje. Om kwart over twee is het busje er. We kunnen mee!

Klaartje (een vrijwilligster bij een ander project) zit al in de bus. We praten bij over onze eerste twee weken hier en arriveren bij ‘the Farm’. Daar halen we Trijntje op. Onze ‘mama’ van het weekend. Klaartje vraagt aan de chauffeur hoever het nog is tot het hostel waar we de eerste nacht verblijven. ‘Too far!’ is het antwoord van de chauffeur. Oei, wat zal dit een lange zit worden. Als een Afrikaan het zelfs te ver vindt..

'Who wants to come to pick up the children from school?’ vraagt Willy ons. Vera en ik willen graag mee. We rijden naar Durban waar we de eerste twaalf kinderen ophalen. ‘In the line!’ Willy sluit de deur zodat ze niet naar binnen kunnen voordat ze een rij hebben gemaakt. De kinderen maken een rij, maar zodra Willy de deur openmaakt stormen ze alsnog allemaal tegelijk naar binnen. De helft van de kinderen dommelt binnen een paar minuten in slaap. Totdat we over ‘de brug’ heen moeten. Een brug vol hobbels en gaten. Iedereen schrikt wakker..

Allereerst, allemaal bedankt voor de reacties! Erg leuk om te lezen :)


Verder hierbij de langbeloofde foto's. De tijd en de verbinding laat het eindelijk toe!


Liefs, Anke

Doing, doing! Het is kwart voor zes en de kerkklok gaat. Althans de mensen hier noemen het een kerkklok, ik noem het liever een gasfles waar tegenaan geslagen wordt. De dag is begonnen.

Ik blijf nog heel even liggen, maar om zes uur moet ik er toch echt aan geloven. Ik kom mijn bed uit, eet snel een boterham en ga naar mijn extra-aandacht-huisje. In mijn huisje zitten drie jongeren van 15 jaar, een meisje van 7 en twee kinderen van ongeveer 2.5 jaar oud.

Mijn dag begint dan ook met de twee kleintjes in bad doen. Dat gaat gelukkig steeds beter, want de eerste keer bleef het jongetje alleen maar huilen. Gillen is hij overigens ook erg goed in. Verder roept hij de hele dag 'hello! hello!'. Het meisje is een stuk stiller, maar weet wel ontzettend goed wat ze wilt.

De wekker gaat. Het is vijf uur ’s morgens en ik vraag me af waarom ik ook alweer naar de zonsopgang wilde kijken. Toch sta ik samen met Jorrin en Vera op, we kleden ons om en staan half slaperig buiten op het terras van het hostel op 100 meter van de zee. Helaas, het is ontzettend bewolkt! We kunnen de horizon nauwelijks zien. We maken wat foto’s, waar we erg slaperig op staan. En we gaan maar weer terug naar bed.

Chicken, fish or pasta? Het is 11 uur ’s avonds en we krijgen avondeten. Ik eet er een beetje van, maar echt honger heb ik niet. Daarna dommelen we tegen elkaar aan in slaap, worden elk kwartier wakker, en dommelen we weer verder. De vlucht vliegt voorbij en voor ik het weet staan we in Durban.

Loes, de regiocoördinator, stond al klaar en nam ons mee naar een klein cafeetje waar we nog wachtten op drie andere vrijwilligsters. Nadat zij gearriveerd waren (en twee andere koffers die twee meiden vergeten waren opnieuw in te checken vanuit Johannesburg) konden we gaan. In het busje met onze chauffeur voor de komende twee maanden.

Er staan veel auto’s langs de weg met pech, zo nu en dan loopt of rent er een Afrikaan voorbij over de vluchtstrook van de snelweg. Soms met boodschappen, de ander in sportkleren en nog een ander met halve boomstammen. Vervolgens zie ik grote villa’s en twee minuten later rijden we voorbij een sloppenwijk.